This is default featured slide 1 title

This is default featured slide 2 title

This is default featured slide 3 title

This is default featured slide 4 title

This is default featured slide 5 title

Po fermentacji podłoże powinno posiadać barwę brunatną

Wiązka słomy przy próbie rozerwania może stawiać tylko lekki opór. Wilgotność podłoża powinna wynosić 72—73%. Odczyn podłoża 8,2—8,5 pH. Fermentacja nie czyni podłoża jeszcze zupełnie selektywnego. Odbywa się to w procesie pasteryzacji lub fermentacji w warunkach kontrolowanych, czyli w pomieszczeniu. Celem tego zabiegu jest zabicie nicieni (najgroźniejszy szkodnik w uprawie pieczarek), roztoczy, larw muchówek i zarodników grzybów pasożytniczych. W tym celu podnosi się temperaturę pomieszczenia do 56—57°C na okres 5—6 godzin i temperaturę podłoża do 60°C na okres 12—24 godzin. Dalszy przebieg pasteryzacji powinien być procesem mikrobiologicznym. Przy dostępie tlenu bakterie termofilne (temp. 55—50°C) przetwarzają amoniak na białko. Rozwija się szereg grzybów termofilnych produkujących substancje wzrostowe dla grzybni pieczarek. Przebieg temp. w podłożu i powietrzu ilustruje rys. 4. Podano na nim także orientacyjne ilości wymiany powietrza. Do zainicjowania procesu i jego podtrzymania potrzebna jest para wodna (ciśnienie do 0,5 atm.) w ilości 1 kg pary na 1 m3 pomieszczenia w ciągu 1 godziny. W zależności od jakości i grubości warstwy podłoża pasteryzacja trwa do 10 dni. Dojrzałe podłoże powinno być wolne od amoniaku, posiadać puszystą strukturę. Widoczne powinny być promieniowce w postaci białych cętek na źdźbłach słomy. Wilgotność optymalna wynosi 68%. Sadzenie grzybni polega na wymieszaniu grzybni ziarnistej lub rozdrobnionej nawozowej z podłożem. 80% zalecanej przez producenta dawki miesza się dokładnie z całością podłoża. Pozostałe 20% rozsypuje się na wyrównaną już i ubitą powierzchnię podłoża. Zabieg ten można zmechanizować stosując prostą maszynę napędzaną wiertarką wolnoobrotową o mocy 800 wat. Następnie powierzchnię podłoża należy nakryć papierem gazetowym chroniącym grzędy przed chorobami i przesychaniem. Papier ten należy stale utrzymywać w stanie wilgotnym zraszając go dyszą mgławicową.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Jak zmechanizować proces sporządzania podłoża?

Pieczarka, jako saprofit z klasy podstawczaków, wykorzystuje w procesach życiowych przede wszystkim związki węgla trudno rozkładalne, jak celulozę i ligninę, podczas gdy inne grzyby (chwasty) czerpią energię z rozkładu cukrów prostych. Ponadto podstawczaki zdolne są rozkładać niektóre kwasy próchniczne, które powstają podczas fermentacji (w wysokich temperaturach). Nadają one podłożu charakterystyczne brunatne zabarwienie, symptom dobrego podłoża. Azot pobierają pieczarki wyłącznie w formie białkowej (obumarłe bakterie) i z kompleksu próchnicznego. Forma amonowa jest dla grzybni pieczarek toksyczna. Pieczarka jako saprofit z klasy podstawczaków, wykorzystuje w procemencie sadzenia grzybni wilgotność podłoża powinna wynosić 68%. Uzupełnianie wody po posadzeniu grzybni jest niemożliwe. Prawidłowy wzrost grzybni pieczarek uzależniony jest także od kwasowości podłoża. Optymalne pH wynosi 7,0—7,5. Powyżej pH 8,0 i poniżej 6,5 wzrost grzybni zostaje zahamowany. Na podkreślenie zasługuje znaczne zapotrzebowanie pieczarek na wapń. Inne pierwiastki odgrywają rolę drugorzędną.
Znając więc potrzeby grzybni pieczarek możemy określić surowiec, z którego najkorzystniej będzie sporządzać podłoże. Surowcem tym jest słoma (żytnia lub pszenna), a raczej mieszanina słomy, kału i moczu końskiego. Dokładne wymieszanie wszystkich części nawozu, jego nawilżenie
udostępnienie węglowodanów zawartych w słomie, jak również tworzenie nowych substancji (białka) ma miejsce podczas fermentacji (maceracji). Fermentację nawozu przeprowadza się w pryzmach o szerokości 1,6—1,8 m i wysokości 1,6—1,8 m. W nawilżonym, luźno ułożonym nawozie szybko wzrasta temperatura (75—80°C). Napływający bokiem pryzmy tlen jest natychmiast zamieniany na COa, który wraz z parą wodną ulatnia się górną powierzchnią pryzmy. Straty substancji organicznej dochodzą do 50%. Jest to cena, którą trzeba zapłacić za selektywność podłoża.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

CO NALEŻY WIEDZIEĆ O PIECZARKACH

Grzyby są przebogatą w gatunki (60 000) częścią świata roślinnego, która od stuleci fascynuje człowieka. Ich szybki wzrost, niezwykłe kształty, wartości smakowe, odżywcze, często trujące lub lecznicze były przedmiotem dociekań, a nawet kultu wielu ludów. Posążki wyobrażające grzyby pochodzą z okresu cywilizacji Inków. Uprawa japońskiego grzyba schii- taka (Lentinus edodes) jest tak stara jak nasz kalendarz! Istnieją zapiski  z okresu imperium rzymskiego mówiące, że grzyby sprzedawano na ówczesnych targowiskach. W okresie średniowiecza głoszono, że grzyby są… produktem szatana. „Wyrastają tam gdzie jego stopa dotknęła ziemi”… Albert Magnus (1196—1280) nie zalicza grzybów do roślin tylko: „są to wykwity ziemi pojawiające się nagle i nagle znikające…” Towarową produkcję pieczarek podjęli jako pierwsi ogrodnicy pod Paryżem ok. 300 lat temu. Pierwszy podręcznik traktujący o uprawie pochodzi z roku 1707, a jego autorem był botanik francuski Tournefort. Pieczarka jest gatunkiem koprofilnym tzn. rośnie na podłożu z rozłożonej materii organicznej wydalonej przez zwierzęta. Pod kapeluszem, po rozerwaniu osłonki łączącej brzeg kapelusza i trzonka, widoczne są blaszki ustawione promieniście. Barwa ich jest początkowo różowa, potem brunatna. Pod silnym powiększeniem widoczne są na blaszkach maczugowate komórki (podstawki posiadające rożki sterigmy). Na ich końcach tworzą się zarodniki, czyli nasiona grzybów. Pieczarka w tym szczególe różni się od innych grzybów. O ile inne podstawczaki posiadają zawsze po 4 zarodniki na podstawce, to pieczarka uprawna posiada ich tylko 2. Prawidłowa nazwa botaniczna brzmi dlatego Agaricus bisporus pieczarka dwuzarodnikowa. Średnica zarodników wynosi 3—4 mikronów. Jeżeli opadną one na pożywkę, kiełkują i wytwarzają sieć strzępek, odpowiednik systemu korzeniowego roślin wyższych. W określonych warunkach strzępki grzybni łączą się dając początek owocnikom.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

PODSTAWOWE WIADOMOŚCI O UPRAWIE PIECZAREK

W ostatnich latach obserwujemy dynamiczny rozwój pieczarek w wielu krajach. Polska z produkcją przekraczającą 10 000 ton rocznie zajmuje piąte miejsce w Europie i pierwsze wśród państw wspólnoty socjalistycznej. Program rozwoju pieczarkarstwa zatwierdzony przez Prezydium Rządu zakłada wzrost produkcji do 17 000 ton w roku 1980. Produkcją pieczarek w Polsce zajmują się przede wszystkim osoby prywatne i zespoły. Szybko rozwija się pieczarkarstwo w spółdzielniach produkcyjnych. Wyprodukowane pieczarki dostarczane są w ramach umów kontraktacyjnych do Spółdzielni Ogrodniczych, które służą także pomocą przy zakładaniu uprawy i jej prowadzeniu. Istnieje możliwość uzyskania kredytu na budowę pieczarkarni. Czynnikiem ograniczającym rozwój produkcji jest brak dostatecznych ilości odpowiedniego nawozu końskiego. Wybudowanie pieczarkarni wiąże się obecnie z poważnym nakładem finansowym. Najmniejsza pieczarkarnia z zapleczem kosztuje 350 tys. zł. Można w niej wyprodukować 4—6 ton pieczarek. Średnia cena za 1 kg w 1975 roku płacona przez spółdzielnie wynosiła 42 zł. Koszty produkcji dochodzą do równowartości 10 kg pieczarek z 1 m2. Przeciętnie producenci uzyskują 12—14 kg pieczarek w cyklu. Praktycznie zakłada się w Polsce 2 cykle uprawowe, chociaż pieczarki jako rośliny uniezależnione od światła mogłyby być uprawiane przez cały rok. Jest to więc uprawa opłacalna, choć niełatwa.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

NAWOŻENIE POGŁÓWNE

Wiedząc, że każda roślina pomidora do pełnego wzrostu i owocowania wymaga w zależności od pozostałych warunków (temperatura, światło, liczba gron itp.): 7—-12 g N; 6 g P; 16—24 g K i 4 g Mg (ilości maksymalne mogą być stosowane tylko w nielicznych przypadkach) i to, że każda roślina otrzymała w nawożeniu podstawowym: 3,1 g N; 3,6 g P; 5,5 g K 1,0 g Mg, możemy ustalić nawożenie pogłówne. W czwartym, szóstym i ósmym tygodniu po wysadzeniu roślin do substratu wsypujemy nawozy do wody dając każdorazowo na 100 roślin: 33 dkg saletry potasowej, 39 dkg superfosfatu potrójnego, 12 dkg siarczanu magnezu i 6 dkg saletry amonowej. Dalsze nawożenie prowadzi się w odstępach 1—2 tygodni, dając na 100 roślin każdorazowo: 33 dkg saletry potasowej i 12 dkg siarczanu magnezu. W okresie zawiązywania owoców na trzecim gronie dobrze jest pobrać próbki roztworu wodnego w celu określenia zasolenia. Jeśli zasolenie przekracza 1 g KC1 na litr. do wody należy wsypać kredę w ilości kg/100 roślin i wstrzymać nawożenie na okres około 2 tygodni.
Podane wyżej nawozy stosuje się w przypadku wsypywania nawozów do wody. Jeżeli zakład produkcyjny jest wyposażony w urządzenia do płynnego zasilania roślin, to stosuje się w pierwszych trzech zasilaniach mieszankę o następującym składzie: na 100 roślin 33 dkg saletry potasowej, 20 dkg fosforanu amonu, 12 dkg siarczanu magnezu. Dalsze zasilanie tak jak w przypadku zasilenia posypowego saletrą potasową i siarczanem magnezu. Po uprawie wiosennej, należy wyrwać rośliny i usunąć około 1 litra wierzchniej warstwy substratu i po uzupełnieniu nowym, bez odwracania cylindrów wsadzić w nie rozsadę pomidorów na zbiór jesienią. W pierwszym okresie należy kilkakrotnie podlać rośliny z góry.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn