Nieco historii

Pierwsze wzmianki historyczne pochodzą ze starożytnej Grecji i krajów Bliskiego Wschodu. Według Arnolda de Vries, autora książki Therapeutic Fasting, dla utrzymania sprawności fizycznej i umysłowej dziesięciodniowe głodówki odbywali m.in. Platon, Sokrates, Avicenna, Hipo- krates i Plutarch. Z kolei Pitagoras pościł aż 40 dni i to samo zalecał swoim uczniom. W czasach nam bliższych Paracelsus twierdził, że „głodowanie jest najlepszym lekarstwem”. Wielu lekarzy preferowało głodówki zamiast leków, m.in. niemiecki lekarz Adolf Mayer utrzymywał, iż „głodowanie jest najbardziej skutecznym sposobem leczenia wszystkich chorób”. Medycyna współczesna zainteresowała się szerzej terapią głodową stosunkowo niedawno. Przykładami stosowania głodówki na sobie są m.in. Mahatma Ghandi oraz prof. Paul Bragg. Kiedy w 1933 r. zbadano Ghandiego w dziesiątym dniu głodówki, okazało się, iż pod względem biologicznym posiada zdrowie mężczyzny czterdziestoletniego, mimo iż liczył sobie wówczas lat 64. Wielkim propagatorem głodówek był prof. Paul Bragg. Zmarł śmiercią tragiczną w wieku 96 lat podczas uprawiania windsurfingu. Ciekawostką jest to, że badania pośmiertne wykazały, iż biologicznie odpowiadał stanowi zdrowia 50-letniego mężczyzny.

Cześć, mam na imię Pankracy i jak wskazuje moje imię, nie jestem człowiekiem, który zamykałby się w pewnych ramach zainteresowań. Jestem hobbystą. Uwielbiam łowić ryby, jeździć na rowerze, wykonywać zdjęcia, wszystko co tylko sprawia mi przyjemność! Stąd też idea powstania tego bloga 🙂